Թաքցնում են աչքերը քո տխրությունը տարվա...

Կամ աշխարհի ամենատխուր օրը:

Բառերս կանգ են առել կոկորդումս, ու նրանց փոխարեն արցունքներս են հոսում աչքերիցս: 23 տարվա մեջ առաջին անգամ կատարվեց իմ ծննդյան օրվա երազանքը, ինձ հիշեցին ծննդյանս օրվա առաջին րոպեներից, հիշեցին ծանոթ ու անծանոթ բարեկամներս, հիշեցին նրանք, ովքեր ինձ իրական կյանքում չեն էլ տեսել, ու բոլորի սրտի ջերմությունը զգացվում էր նրանց բառերում: Կյանքումս առաջին անգամ է, որ ծննդյանս օրը իմ կողքին է իմ սերը, նա ով սիրում է ինձ, սիրում այնպես, ինչպիսին կամ, սիրում անմնացորդ ու աղջնական այն պարզ սիրով, որը անհրաժեշտ է յուրաքանչյուրիս:
Շնորհակալ եմ Բոլորից, բոլոր նրանցից, ովքեր իմ այս ամենատխուր օրը դարձրին հուզիչ ու անկրկնելի:

ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՄ ՔԵԶԱՆԻՑ ԻՄ ՍԵՐ, ԻՄ ՀԱՄՈՎԻԿ ՍՈՒՍԻ, ՈՐ ԻՄ ԱՅՍ ՏԽՈՒՐ ՕՐԸ ԻՄ ԿՈՂՔԻՆ ԵՍ, ԻՆՁ ՀԵՏ: ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՄ ՀՐԱՇՔՍ:

Հիշում եմ դեռ շատ փոքր էի, դեռ այն ժամանակ չկային DVD-ներ, կամ նման թվային տեխնոլոգիա, չկար երաժշտություն միացնելու հետաքրքիր այլ տարբերակներ, չկային այսօրվա ռադիոկայանները, միակ ռադիոհաղորդումը, որի շրջանակներում կարելի էր երաժշտություն պատվիրել դա "Ստերեո Ստուդիան" էր, որը հեռարձակվում էր օրեկան մի քանի ժամ: Միշտ երազում էի որ գոնե ին ծննդյան օրը "Ստերեո Ստուդիան" աշխատեր մինչև ուշ երեկո, որ կարողանայի վայելել իմ ամենասիրելի երգը` "Ծնունդդ Շնորհավորը": Իմ մանկության երազանքը այդպես էլ անկատար մնաց և այսօր, տեխնիկապես զարգացաց դարում, իմ ծննդյան միակ երազանքն է մնում "Ստերեո Ստուդիան": Երբ Կարեն Վարդանյանը կասի` "Բոլոր նրանց, ում ծննդյան օրն է այսօր, "Ստերեո Ստուդիան" ի սրտե ասում է ԾՆՈՒՆԴԴ ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ:"

Read more...

Սիրո խոստովանություն

Մեր երջանկությունը չի կորի երբեք, քանի որ մենք ենք ուզում երջանիկ լինել: Իսկ մեր ցանկությունը այնքան մեծ է, որ այս աշխարհում ոչինչ չի կարող այն խլել մեզնից:
Ու քանի դեռ դու կաս իմ սրտում ու հոգում, ես պատրաստ եմ պայքարել մեր երջանկության համար: Ու գիտեմ կգա մի օր երբ երկուսս էլ կկանգնենք իրար դիմաց , սրտից դուրս կթռչեն  այն ջերմ բառերն ու խոստովանքները որ հավաքվել են ...

Ժամանակը չի կարող իշխել մեր վրա, և ես հավատում եմ որ մենք հաղթելու ենք ժամանակին: Ու կհաղթենք, քանի դեռ դու իմ կողքին կլինես:

Մենք հավերժ ենք:
Ես քեզ խոստացել եմ... և խոստմանս տերն եմ:

Սիրում եմ քեզ:

Read more...

Անէականի ու ներկայի սահմանագծում

...................................................

Ձանձրալի օրերի անվերջ շարանում, փորձում եմ մի պահ կենտրոնանալ, սակայն մտքերս նորից խառնվում են իրար ու կապանքներ են դնում գործողություններիս վրա: Սպանում եմ օրերը … Սպանում եմ ժամանակը, սպասումը արգելում է ինձ շարժվել… ամեն վայրկյան փորձում եմ պոկվել այս կապանքներից, սակայն սիրտս նորից ընդունելով իր “թմրանյութի” հերթական բաժինը,  անէացման է տանում բանականությանս…

            Փորձում եմ “պոկվել”, շարժվել առաջ, բայց շարունակում եմ կառչած մնալ անցյալից ու ներկա սպասումից…

Read more...

Իմ տխուր, տխուր, անկատար երազանք

Դու այդպես էլ իրականություն չդարձար, ժամանակը քեզ չբերեց իր հետ, արշալույսի հետ դու չեկար, մինչդեռ ես սպասում էի քեզ: Չեմ հուսահատվում, հավատում եմ, որ դեռ ամեն ինչ լինելու այնպես, ինչպես ես եմ երազել: Դու տալու ես այն, ինչ ես կորցրեցի, չհամբերելով անգամ մինչև դու կհասնեիր քո ավարտուն տեսքին: Ես խելագարվել էի... հիմա էլ խելագարվել եմ, բայց այս անգամ ոչ թե ունեցածից, այլ կորցրածից: Հիմա ...

Միշտ էլ ավելի հեշտ է հետո հասկանալ ու վերլուծել իրադարձությունները, սակայն մենք միշտ չէ, որ ճիշտ պահին ճիշտ որոշում ենք կայացնում:

Հիմա ծիծաղելի կհնչեն իմ խոսքերը, բայց ... բայց ես մեծացել եմ... նորից:
Քանի դու դեռ չկայիր, իմ կյանքը աշնան նման թաց էր:

Read more...

Դեպի Արցախ

Որոշեցինք գնալ Շուշի քիչ հանգստանալ,
Չամադանով, մեծ պաշարով ճանապարհ ընկանք,
Հասանք Արցախ ու հասկացանք, որ արի ու տես,
Մեր կողմերից երկուսս ենք` նշանածս ու ես:


Երկար ժամանակ է, ինչ ես ու հարսնացուս ուզում ենք գնալ Արցախ: Վերջապես ամսի 22-ին ճանապարհ ընկանք:
Արդեն շատ ուշ էր, երբ հասանք Արցախ, որը մեզ դիմավորեց մառախուղով ու անձրևով: Հոգնած մեռնում էինք. տեղավորվեցինք ու միանգամից քուն մտանք: Առավոտյան նոր տեսանք թե որտեղ ենք ապրում.

Read more...

Խոսքերը միայն խանգարում են իրար լավ հասկանալուն...

Լռում ենք: Արդեն որերորդ անգամն է, որ մեզանից մեկը փորձում է ինչ որ խոսակցություն սկսել, սակայն հանդիպում է դիմացինի անտարբեր հայացքին: Մինչդեռ լռության մեջ մենք խոստովանում ենք միմյանց այն, ինչ երբեք չէինք ասի բարձրաձայն: Լռության մեջ լսվում են սիրո ու կարոտի մրմունջները, ու աչերդ հարցնում են ինձ.
- Ո՞ւր էիր կորել:  
Իսկ ես պատասխանում եմ. - Ներիր, գիտեմ, մեղավոր եմ, մեղավոր եմ ես այն ըմբոստ երգի առաջ, որ խոհեմս պատառեցի, այն խոհերի մահվան համար, որոնց ծինը խաթարեցի, մեղավոր եմ և քո առաջ, որ... սիրելուց դադարեցի:


Իսկ հիմա՞ : Հիմա արդեն ուշ է: Մենք երկուսս էլ հեռացանք իրարից: Երկուսս էլ մոռացանք այն հրաշքը որ ծնվել էր մեր հանդիպումից: Մենք ինքներս սպանեցինք նրան, ու այսօր նստել ենք կողք-կողքի իբրև ....

Չէ... Լռությունն էլ է շատախոսում....

Read more...