Jan 4, 2011

Իմ տխուր, տխուր, անկատար երազանք

9 Մեկնաբանություններ
Դու այդպես էլ իրականություն չդարձար, ժամանակը քեզ չբերեց իր հետ, արշալույսի հետ դու չեկար, մինչդեռ ես սպասում էի քեզ: Չեմ հուսահատվում, հավատում եմ, որ դեռ ամեն ինչ լինելու այնպես, ինչպես ես եմ երազել: Դու տալու ես այն, ինչ ես կորցրեցի, չհամբերելով անգամ մինչև դու կհասնեիր քո ավարտուն տեսքին: Ես խելագարվել էի... հիմա էլ խելագարվել եմ, բայց այս անգամ ոչ թե ունեցածից, այլ կորցրածից: Հիմա ...

Միշտ էլ ավելի հեշտ է հետո հասկանալ ու վերլուծել իրադարձությունները, սակայն մենք միշտ չէ, որ ճիշտ պահին ճիշտ որոշում ենք կայացնում:

Հիմա ծիծաղելի կհնչեն իմ խոսքերը, բայց ... բայց ես մեծացել եմ... նորից:
Քանի դու դեռ չկայիր, իմ կյանքը աշնան նման թաց էր:
Քո գալով դու բերեցիր իմ գարունը, իմ երջանկությունն ինձ կուրացրեց, սերը մթագնեց իմ բանականությունը: Ու իմ աչքերը փակվեցին կյանքի դեմ:
Միայն հիմա եմ հասկանում....
Հիմա շատ բան եմ հասկանում. ու գիտակցում.
Գիտակցում որ աշնան հետ գնացիր իմ երջանկություն և գարնան հետ հազիվ թե գաս, քանի որ կյանքում մեզ տրվում է ընդամենը մեկ երջանկությունը, և եթե մենք այն կորցնում ենք, ապա ուրիշ ոչինչ մեզ չի կարող տալ այն ...

Բազմակետեր ... ասելիքս այնքան շատ է, որ չգիտեմ թե որ բառը դնեմ բազմակետի փոխարեն:
Բառերս այդպես էլ չկարողացան այնժամ ասել այն ինչ սիրտս էր թելադրում, ու ես կորցրեցի քո տված, թեկուզև դեռևս անկատար երազանքը:
Ներիր ինձ իմ երջանկություն, և վերադարձրու ինձ այն հրաշքը, որը ես այդպես փշրեցի...

9 Մեկնաբանություններ:

Anonymous said...

Բազմակետեր..... Ինչպես կարելի է այսքան նման.....

Վան Սեդրակյան said...

իսկ ինչը նման??

Anonymous said...

.... երեւի,որ ես գրելու լիների մի ստորակետ անգամ չէի փոխի, չնայած որ անկեխծ առաջին անգամ եմ կարդում ձեր բլոգը... ուղղակի խոսքեր չունեմ, ինչպե՞ս կարելի է զգացածն այսպես արտահայտել բառերով...

Վան Սեդրակյան said...

Գիտեք, Շատ դժվար է զգացածը բառերով արտահայտել. հավատացեք երբ խոսքը գնում է սիրո, երջանկության մասին, մարդն ի զորու չէ և ոչ մի բառով նկարագրել այն, իսկ այն բառերն էլ, որոնք հաջողացնում են տեղ գտել գրվածքում արտահայտում են սրտի խոսքերի մի չնչին մասը միայն:

P.S. Բարի գալուստ իմ բլոգ

Anonymous said...

Սիրում եմ քեզ....

Վան Սեդրակյան said...

Ցնցող էր... և ում էին ուղղված այդ բառերը

Վան Սեդրակյան said...

ինչքան եմ կարոտել այդ բառերին...

Լիլիթ Մինասյան said...

Լավ էիր գրել, շատ հուզիչ էր, մաղթում եմ երազանքների իրականացում: Միշտ հույսդ թող ուղեկից լինի քեզ և օգնի դիմանալ այս փորձությանը

Anonymous said...

Երբեմն մենք չենք գնահատում այն, ինչ ունենք և միայն կորցնելուց հետո ենք հասկանում, գնահատում, կարևորում, բայց... բայց արդեն ուշ է լինում: Իսկապես շատ հւզիչ էր, այնքան անկեղծ էս գրում: Երբեք հույսդ չկորցնես ոչ մի բանի նկատմամբ, ամեն ինչ լավ կլինի, դու միայն հավատա ...

Post a Comment

 
Ինչպես միշտ... © 2011